Çocuklara neşeli bir yaşamı modellemek için öneriler

Çocuklara neşeli bir yaşamı modellemek isteyen bir anne, başarı ve fedakârlık odaklı geçmişinden sıyrılıp gündelik mutluluğu nasıl keşfedebilir?

Birinci kuşak göçmenlerin çocuğu olan bir anne, ailesinin hayatta kalma ve dayanıklılık üzerine kurulu geçmişinin kendi yaşam anlayışını şekillendirdiğini anlatıyor. Üniversite eğitimi için büyük fedakârlıklara katlanan ailesi, başarıyı belirli bir yoldan ilerlemekle ilişkilendirmiş. O da bu yolun bazı bölümlerini izlemiş; ırkının dışından biriyle evlenmiş ve ekonomik güvenceyi önceleyen iş tercihleri yapmış. Ancak hobiler, seyahat ve ev düzenlemeleri gibi başkalarının keyif aldığı şeylere anlam vermekte zorlanıyor.

Çocukluğunda boş zaman etkinliklerine pek yer verilmediğini, her şeyin akademik başarıya hizmet etmesi gerektiğini belirten anne, şimdi kendi çocuklarına yalnızca çalışmayı ve hedef belirlemeyi değil, hayatın kendisinden keyif almayı da göstermek istiyor. Fakat basit mutlulukları gerçekten neşeli bulmanın kendisi için kolay olmadığını söylüyor.

Eleanor şöyle yanıtlıyor: Bazen bir hedefe ulaşmak için kullandığımız araç, zamanla hedefin kendisine dönüşebilir. Para ve yoğun çalışma da başlangıçta daha iyi bir hayat kurmak için seçilir. Göçmen ailelerin yeni bir ülkede çalışması, bildikleri çevreyi geride bırakması ve çocuklarının geleceği için ağır sorumluluklar üstlenmesi bu amaca yöneliktir. Ancak bir süre sonra çalışma, daha iyi yaşamın aracı olmaktan çıkıp kendi başına değer verilen bir uğraşa dönüşebilir.

Bu durumda asıl amaç, yani kişinin ve çocuklarının daha iyi bir hayat sürmesi, arka planda kalır. Anne, ailesinin fedakârlıklarını onurlandırmak için yıllarca çabaladı; şimdi bu emeğin sağladığı imkânlardan yararlanmasının yanlış olmadığını hatırlamalı. Biriktirilen imkânların amacı, yalnızca daha fazlasını biriktirmek değil, hayatı iyileştirmektir.

Çocuklara neşeli bir yaşamı modellemek için belirli etkinlikleri taklit etmek gerekmiyor. Seyahat ya da ev yenileme başkalarına mutluluk verebilir, ancak kişinin önce kendisinde neyin sevinç uyandırdığını keşfetmesi önemli. Uzun süre “Bundan hoşlanıyor muyum?” diye sormamış biri, kendi duygularını yeniden fark etmeyi zaman içinde öğrenebilir.

Bu arayışa hemen büyük bir keyif beklentisiyle değil, keşif duygusuyla başlanabilir. Bir etkinlik sonrasında “Bu bana ne hissettirdi, kendimde ne fark ettim?” diye düşünmek yeterli olabilir. Mutluluk herkes için aynı biçimde ortaya çıkmaz; kimi kargaları beslemekten, kimi dans etmekten, kimi de bitkileri korumaktan hoşlanabilir. Kişisel zevklere yer açmak, insanın kendi gerçek benliğine de daha fazla alan açması anlamına gelir. Hayatın araçlarını amaç haline getirmemek ve daha iyi yaşamanın da bir hedef olduğunu unutmamak, anda kalmanın başlangıcı olabilir.

İlgili Makaleler

Başa dön tuşu