Gedik Filarmoni Orkestrası’nın konserinde Beethoven’ın 2. Senfonisi ve iki dünya prömiyeri sahne alıyor. Müzik, geçmiş ve geleceği buluşturuyor.
Gedik Filarmoni Orkestrası, 30 Nisan Perşembe akşamı Süreyya Operası’nda gerçekleştireceği konserle sezonu kapatmaya hazırlanıyor. Bu etkinlik, klasik müzik sahnesinde geçmiş ile günümüzü bir araya getiren cesur bir program sunuyor. Orkestranın sanat yönetmeni Şef Cem Mansur, müziğin bir müze değil, yaşayan bir diyalog alanı olduğunu vurguluyor.
Konserde, Beethoven’ın 2. Senfonisi ile birlikte iki dünya prömiyeri yer alacak. Bu program, yalnızca bir konser değil, müziğin zamansız doğasına dair önemli bir önerme niteliği taşıyor. Orkestranın amacı, dinleyicileri konfor alanlarından çıkarmak yerine geçmiş ve bugünü üretken bir diyalog içinde buluşturmak.
Şef Cem Mansur ile gerçekleştirdiğimiz söyleşide, konser programının nasıl şekillendiğine dair sorular yönelttik. Mansur, Gedik Filarmoni Orkestrası’nın programlarını oluştururken iki temel ilkeye dikkat ettiklerini belirtiyor: Konser salonlarının birer müze olmadığını hatırlamak ve günümüz dünyasını yansıtan müziklerle yüzleşmenin, geçmiş ve gelecek arasında en güzel köprü olduğunu vurgulamak. Müzik, yüzyıllar öncesinin ortamında yaratılan eserlerin bile hala geçerliliğini koruduğunu gösteriyor.
Konserin bir diğer önemli eseri olan Ege Gür’ün “Takma Gözde Cam” konçertosu, çağdaş bir dil sunuyor. Mansur, bu eseri çalışırken orkestra ve solist arasında nasıl bir denge kurmayı hedeflediklerini de aktarıyor. Ege’nin müziği, soyut ve derin bir ses dünyası sunarak dinleyiciyi kendine çekiyor.
Murat Kodallı’nın “Gravürler” eseri ise kişisel bir hafızayı müzikal bir anlatımla buluşturuyor. Mansur, bu tür anıtsal eserlerin yorumlanmasında nasıl bir yaklaşım benimsediğini de paylaşıyor. Kodallı’nın eseri ile Gür’ün aynı programda yer alması, çağdaş müziğin çok sesli yüzünü ortaya koyuyor.
Genç kemancı Ada Yalın Yücel ile iş birliği yaparak genç sanatçılara destek olmanın önemine de değinen Mansur, Türkiye Gençlik Filarmoni Orkestrası’nın 20. yılını kutladığını belirtiyor. Genç müzisyenlerin, Türkiye’nin geleceği için umut verici olduğunu ifade ediyor.
Beethoven’ın 2. Senfonisi hakkında Mansur, bu eserin “son klasik senfoni” olarak tanımlanmasının nedenlerini açıklıyor. Bu eser, gelecekteki yeniliklerin habercisi olmasının yanı sıra, klasik kalıplara yakın görünmesine rağmen derinlikler barındırıyor.
Yeni eser siparişlerinin Türkiye’de çağdaş müzik için önemli bir hafıza alanı oluşturduğunu vurgulayan Mansur, bu durumun müzik tarihine katkısının uzun vadede nasıl şekilleneceğini merakla bekliyor.
Son olarak, konserin dinleyiciler üzerinde bırakacağı etkiyi de değerlendiren Mansur, Beethoven’ın eserinin barışmaz görünen unsurların bir arada olabileceğini gösterdiğini belirtiyor. Dinleyicilerin, yeni müziklerin de “iyi ki gelmişiz” dedirteceğine inanıyor.
